’Pijn, pijn en nog eens pijn’. Jordy Strooker zag de hel tijdens zijn revalidatie

Jeroen Spruijt ontwijkt een Haarlemse tackle.
© Foto Taco van der Eb
Rijnsburg

Onbewust wrijft Jordy Strooker om de haverklap met een hand over de twee littekens op zijn rechter knie.

De verdediger gaat zijn achtste seizoen in bij Rijnsburgse Boys en is daarmee de langst dienende speler. Toch zal het nog wel duren voordat hij weer opvalt met zijn vliegende tackles en meterslange slidings.

Strooker (29) zit zaterdag op de Middelmors op de tribune bij de eerste (van negen) oefenwedstrijd van de Boys. Hij ziet het bloedeloze niemendalletje tegen de competitiegenoot Kon. HFC in 1-1 eindigen.

,,Heerlijk’’, hijgt aanvoerder Bram Ros na afloop. ,,Dit is genieten! Niet van het spel, dat stelt nog niks voor, maar omdat we na tien maanden eindelijk weer een wedstrijdje hebben gespeeld. Ik zit er door heen, en dat is lang geleden.’’

Voor Strooker is dat al elf maanden geleden. Hij liep op 15 augustus in de oefenwedstrijd tegen Westlandia (6-1) in de slotminuten een zware knieblessure op.

,,Ik hoorde de kruisband kraken’’, herinnert hij zich zaterdag. Een maand later lag hij op de operatietafel bij Bas Pijnenburg in het Acibadem, het medisch centrum in Amsterdam. Daar werd de ernst van de kwetsuur duidelijker. ,,Het kraakbeen zag er beroerd uit. De chirurg moest er twintig gaatjes in boren. Bovendien moest de binnen- en buitenmeniscus gehecht worden.’’

De eerste maanden van de revalidatie zal Strooker nooit vergeten. ,,Ik heb de hel gezien’’, zegt hij. ,,Pijn, pijn en nog eens pijn. En ik kon niks. Bij alles had ik hulp nodig. Kon niet alleen uit mijn bed komen. Was afhankelijk van anderen. Ik ben in die tijd bij mijn moeder gaan wonen. Mentaal was het superzwaar. Ik heb me er met ups en downs door geknokt. Daar ben ik trots op.’’

Inktzwart

In die inktzwarte periode realiseerde Strooker zich dat hij het leven van een flierefluiter leidde. ,,Tot die blessure was ik een zorgeloze voetballer. Ik was een ZZP’er maar deed er niks mee.’’

Tijdens de revalidatie kwam hij via een vriend aan een deeltijdbaantje als zorgbegeleider. ,,Dat bevalt mij prima. Ik wil nog drie of vier jaar voetballen en daarna ga ik fulltime de zorg in.’’

De dag dat de kraakbeenpijn verdwenen is, mag Strooker weer serieus aan voetballen denken. ,,Ik moet geduld hebben’’, weet hij en hij wrijft nog eens over zijn littekens. ,,Het weefsel in het kraakbeen moet nog groeien. Dat kan nog een paar weken duren. Voor de gehele revalidatie staat twaalf maanden.’’

Wel traint hij alweer twee keer in de week op de club en loopt hij twee dagen bij de fysio. ,,Ik wil er over een week of zes absoluut bij zijn, want we gaan met deze selectie hoog eindigen. Minimaal top vijf.’’

Rijnsburgse Boys-Kon. HFC 1-1

50. Hulleman 0-1, 56. Van Otterlo 1-1.

Net binnen