Premium

Op de fiets met 120 per uur

Op de fiets met 120 per uur
vlnr: Tomas Gast, Mischa de Haan en Rick Wasserman.
© Foto Hielco Kuipers
Leiden

Het lukte vorig jaar niet, maar de Leidse Jennifer Breet gaat in de herkansing. In Nevada hoopt zij deze zomer meer dan 121,81 kilometer per uur te fietsen, het wereldsnelheidsrecord te fiets voor vrouwen. Een studententeam van de TU Delft en de VU presenteerde deze week het ontwerp van de Velox9, de ligfiets waarmee ze dat gaat doen.

Ze traint zich een jaar lang een slag in de rondte, volgt een speciaal dieet en is een studieobject voor de Delftse studenten die de fiets bouwen en die uit Amsterdam die haar training optimaliseren. Allemaal zodat ze zich in september in een snikhete, afgesloten cabine het snot voor de ogen kan trappen. Er zit niet eens een raampje in, want dat zou maar luchtweerstand bij de naden opleveren. ,,Het vermoeiendste wat ik ooit heb moeten doen’’, zegt Breet. ,,Echt kicken!’’

Eigenlijk is ze roeier, bij Njord. En ook de andere atlete die straks het snelheidsrecord aanvalt, de Utrechtse Rosa Bas, is normaal gesproken op het water te vinden. Toeval of logisch? ,,Ze zochten vrouwen met sterke benen, en roeien doe je ook vanuit je benen. En die fiets is echt super instabiel. Misschien is het een voordeel dat we al gewend zijn ons hele lichaam te gebruiken om de boot stabiel te houden.’’

Ze voelt zich overigens geen studieobject. Zij heeft de studenten net zo hard nodig als omgekeerd. Het is een compleet team waarin ieder radertje het verschil kan maken. ,,Dat is ook wat ik er zo gaaf aan vind. Die fiets is helemaal op ons ontworpen en ik word begeleid door twee coaches, een sportdiëtist en een sportpsycholoog. Je bent met zijn allen voor dat ene doel bezig.’’

Het is het negende aaneengesloten jaar dat de twee universiteiten zo’n team hebben. De eerste zes jaar (met succes) op jacht naar het record voor mannen en nu voor de derde keer naar dat voor vrouwen. Breet was er vorig jaar ook bij en hoopt met die ervaring het verschil te maken. De studenten sluiten dat niet uit. ,,In Amerika kom je er pas echt achter hoe zo’n fiets zich gedraagt’’, zegt de Leidse TU-student Mischa de Haan. ,,We trainen wel eens op een landingsbaan, maar in Nederland is behalve de snelweg nergens een lang genoeg stuk waar je boven de 100 komt.’’

De Haan is verantwoordelijk voor de communicatie tussen fiets en atlete. Hij regelt de schermen waarop ze alles ziet en contact onderhoudt met de coaches in de volgwagen. ,,We hebben ook gedacht aan een VR-bril, maar dan zou Jennifer helemaal ingepakt zijn. Ze heeft namelijk ook al een mondkapje op om de CO2 af te voeren die ze uitademt. Want ze zit helemaal afgesloten.’’ ,,Alsof je zit te gamen’’, zegt Breet. ,,Het is best heftig.’’

De ligfiets wordt ieder jaar ietsje beter, en de begeleiding ook. Zo heeft de VU voor het eerst de beschikking over klimaatkamers. ,,Daarmee kunnen we de temperatuur en de hoeveelheid zuurstof instellen, zodat we nu ook hier ’op hoogte’ kunnen trainen, zegt VU-student Martijn van der Wal uit Vogelenzang. Hij zegt ook veel te hebben aan Breets ervaring van vorig jaar. ,,Het team wisselt ieder jaar, voor ons is alles nieuw. Wij kunnen wel van alles wetenschappelijk berekenen, maar zij weet hoe het echt gaat en wat voor de sporter prettig is.’’

Een forse verandering aan de fiets zijn de banden, weet TU-student Rick Wasserman uit Heemskerk. ,,We gaan voor het eerst eigen, grotere banden produceren. En we focussen dit keer heel erg op gewichtsbeperking.’’ ,,Die banden maakt Vredestein specifiek voor ons in speciale mallen. Voor ons betekent het hopelijk wat meer snelheid en zij kunnen zo testen’’, zegt Leidenaar Tomas Gast, die optreedt als chief engineer van het team.

Hij heeft er wel vertrouwen in dat het wereldrecord zal sneuvelen. ,,Maar het mooiste is eigenlijk dat je kunt laten zien wat de mens allemaal kan. Dat je geen grote motoren nodig hebt om de snelweg op te kunnen.’’