Premium

Column Visser in de stad: Bij de buurtsuper geen winkelstress

Column Visser in de stad: Bij de buurtsuper geen winkelstress

Shit, sinterklaaspapier op en ik heb nog minstens tien aardigheidjes in te pakken, deze zondagnamiddag. Snel even naar de Superrr die tegenwoordig ook gewoon zeven dagen in de week open is, en meestal nog tot laat ook. Goede service van onze buurtwinkel waarvan die drie ’erren’ staan voor retail (handel dus), relatie (met de buurt) en re-integratie. De Superrr is namelijk een sociale zaak die werkwillenden met een beperking, bijvoorbeeld vanwege een mentale crisis, een herkansing biedt.

Onze kleine wijkkruidenier is de redder in acute keukennood tot wie heel Poelgeest zich wendt wanneer de voorraadkast leger blijkt dan gedacht. Dat kan ook moeilijk anders, want de Superrr is de enige winkel in deze toch bepaald niet kinderachtige wijk. Maar de boel staat op springen en dat zit ons niet lekker, bang als we zijn er straks voor de snelle boodschap weer op uit te moeten, de brug over de Trekvaartbrug over en diep Oegstgeest in. Of de Leidse kant uit, het spoor onderdoor en naar de Merenwijk.

Da’s lullig voor ons, maar nog veel erger is het voor het vaste Superrr-personeel en voor de losse winkelbedienden die met het vullen van de schappen, het aanslaan van de kassa en het kletsen met klanten hun achterstand op de arbeidsmarkt kunnen inlopen. Zij zijn de dupe van hoogmoedige klunzen in de bedrijfstop die de hele onderneming sjoemelend in financiële sores hebben gebracht.

Er zijn dertien Superrr’s in het land en zorginstelling Alliade uit Heerenveen weet zich geen raad met al deze ondernemingen die zij in een vlaag van grootheidswaan hebben aangekocht. De in kleine dorpskernen gevestigde sociale supermarktjes leveren namelijk te weinig op en Alliade is door zijn eigen domme schuld in geldnood geraakt. Dat krijg je er van als zorgbestuurders met het verlokkelijke bedrijfskapitaal de grote ondernemers gaan uithangen. Dan kan de rijk gevulde kas ineens verbijsterend leeg blijken.

Behalve de kruidenierstak rendabel maken, lukt het Alliade ook al niet om kopers voor de dertien zelfbedieningszaakjes te vinden. En dus zou het wel eens afgelopen kunnen zij met de Superrr. Maar hoogstwaarschijnlijk niet in ’t Veld, dorp in de Kop van Noord-Holland, onderdeel van de gemeente Hollands kroon, waar de politiek zich uitspreekt voor behoud van de levensmiddelenwinkel die een baantje biedt aan de werkzoekende in het verdomhoekje en die in één moeite door de sociale samenhang versterkt.

Want zo werkt het bij de Superrr, waar ik met mijn rollen pakpapier onder de arm nog even napraat met de kassamedewerkster. Uit de groeiende rij wachtenden komt geen onvertogen woord. Bij de Superrr heeft niemand last van winkelstress of afrekenhaast. Geduldig wachtende mensen mengen zich in ons gesprek over de wenselijkheid van het voortbestaan van de buurtsuper met de drie ’erren’. Politiek Oegstgeest, ontferm je over deze sociale werkplaats met de nevenfunctie van buurtcentrum. Ga je er onmiddellijk mee bemoeien.

Net binnen