Premium

Een nieuw probleem dient zich aan: ’Wat moet ik later worden?’ | column Joost Prinsen

Een nieuw probleem dient zich aan: ’Wat moet ik later worden?’ | column Joost Prinsen

Hoe staat het eigenlijk met me? Best redelijk vind ik zelf. Een paar maanden geleden schreef ik dat ik voor het eerst in mijn leven alleen was. Sonata Appasionata heette die column. Naar de muziek die mij was aangeraden door de koning van de nacht, cabaretier/musicus Kees Torn. Sedertdien is ook mijn hond er niet meer, zoals ik u vorige week berichtte. Dus het alleen zijn heeft absolute vormen aangenomen.

De voornemens die ik had: iedere dag warm eten, drie keer per dag een wandeling en iedere avond de keuken opruimen, heb ik volgehouden. Niet zozeer omdat ik een gedisciplineerd iemand ben. Maar omdat ik de afgrond vrees die zich voor me opent als ik het niet doe. Omkomen in eigen vuil, meelijwekkende blikken van de buurt, bezorgde dochters en een laisser faire van alle maatschappelijke bezigheden.

Maar nu de dagen hun min of meer vaste ritme hebben, dient een nieuw probleem zich aan: wat moet onze Joost later worden? Ik heb nog een jaar of acht te gaan denk ik en wat ga ik doen in die tijd?

Ik had reisjes gepland, maar die hadden allemaal een nauw omschreven doel. Een bridgetoernooi bezoeken in Madeira (Land van liefde en zon!) of een weekje naar mijn zus in Genève. Met dat reizen vul ik mijn dagen niet, want alleen ga ik nooit op pad. Ik kan wel naar Montevideo of Addis Abbeba, maar na twee dagen denk ik: wat moet ik hier? Ik ben een leunstoelreiziger. Ben zelfs nooit in Berlijn geweest, hoewel iedereen me die stad aanraadt. Ben wat dat betreft niet veranderd sinds mijn jeugd toen met de fiets naar Antwerpen mijn meest gedurfde trip was.

En dan de dames. Gelooft u mij: het is een slechte tijd om weduwnaar te zijn. Er gaat geen uur voorbij dat ik niet aan mijn vrouw denk, ik kuste de grond waarop ze liep ondanks alle heisa, maar toch zou ik niet nee zeggen tegen een leuke juffrouw. Maar ja corona, het zou me niet verbazen als er ooit een sjiek bordeel met die naam was geweest, anderhalve meter en wie ken ik nou helemaal?

Wat ik eigenlijk zeggen wil is dit: ik weet nu wat ik met de dag aan moet. Wandelen, koken, mailen, weer wandelen, opruimen.

Maar wat moet ik met mijn leven, wat moet er van onze Joost toch terecht komen? Het antwoord op die vraag zit ik nu al maanden voor me uit te schuiven.

Suggesties?