Toen er op 27 mei nog wél gesport werd: het drama ligt op de Col Agnel op Steven Kruijswijk te wachten [video]

Steven Kruijswijk is weer op zijn fietst gestapt na zijn val in de afdaling van de Col Agnel en hij ziet de concurrentie van hem wegrijden.
© Foto AFP

Het coronavirus heeft de sportwereld tot stilstand gebracht. In deze rubriek gaan we terug in de tijd. Dezelfde datum als vandaag, maar dan mét sport. Vandaag: 27 mei 2016, de val van Steven Kruijswijk in de Giro.

Steven Kruijswijk was op weg om wielergeschiedenis te schrijven, maar de Brabander zag zijn zekere Giro-zege eindigen tegen een sneeuwmuur op de Col Agnel.

Het was een ongelooflijk drama, maar drama – natuurlijk met mate, graag geen doden of zwaargewonden – is wel wat wielrennen een fascinerende sport maakt. Soms moet je er uren op wachten, maar het drama kan om elke hoek van de straat liggen te wachten op het peloton.

Bij Steven Kruijswijk kwam het drama in de 19e etappe van de Giro van 2016. Een Giro die hij in de Dolomieten begon te domineren; in de 14e etappe naar Corvara pakte hij de roze trui. Toen hij het tricot in ontvangst had genomen, ging Kruijswijk er even rustig van genieten. Hij ging op het podium zitten en ik stond in het publiek te juichen.

Om de Dolomieten te verkennen op de fiets en te supporteren bij Kruijswijk en zijn maten had ik met een paar vrienden een vakantie naar Noord-Italië geboekt. Van de Lotto hadden we eerder al shirtjes van de ploeg gehad en zo stonden we tijdens de klimtijdrit naar Alpe di Siusi Kruijswijk naar boven te schreeuwen. Hij kwam een fractie te kort op een Rus wiens naam iedereen al vergeten is, maar liep uit op zijn concurrenten.

De dag later gingen we naar de start in Brixen. We konden gewoon bij de bussen lopen en reden daarna achter Kruijswijk aan - in onze vers gewassen Lotto-shirtjes - richting het startpodium. Sterker nog, we fietsten per ongeluk zelfs het plein op waar de renners zich verzamelden; bijna had ik mijn debuut gemaakt in het profpeloton.

Kruijswijk bleef cool, maar de Giro is verraderlijker dan de Tour, eind mei is het nog koud op de top. Wij waren een paar dagen later naar de Stelvio gereden om de reus te beklimmen. Halverwege werden we tegengehouden omdat er een lawine was geweest.

Teleurgesteld terug in de auto luisterden we naar de radio. Daar werd de dag niet mooier. Stevie was tegen een sneeuwmuur gereden en was in een klap kansloos voor de eindzege. Wij hadden al plannen om naar Milaan te rijden voor het feest met onze ’ploeggenoten’, maar de vakantie werd niet verlengd en Kruijswijk bleef gewoon een Brabander die goed kan fietsen, in plaats van een nationale sportheld. Maar van die dagen in de Dolomieten hebben we wel ontzettend genoten.

Net binnen