Door corona raakte Joy (28) twee goedlopende horecazaken kwijt en maakte ze grote schulden. Nu verkoopt ze taart via internet: ’Ik heb geld van mijn moeder moeten lenen om personeel te betalen’

Joy Huikeshoven en vriend Sergei.

Joy Huikeshoven en vriend Sergei.© Archieffoto Hielco Kuipers

Rutger de Quay
Alphen aan den Rijn

Nu de coronacrisis zo goed als ten einde is, is het tijd om de balans op te maken. Hoe hebben ondernemers in Alphen aan den Rijn de coronacrisis doorgemaakt, en hoe kijken ze erop terug? Met vandaag: Joy Huikeshoven (28). Zij begon in 2017 de lunchroom Healthy & Joy in Alphen aan den Rijn. In februari 2020 volgde een tweede vestiging in Amersfoort.

En in maart 2020 ging alles dicht…

„Dat was best wel een domper. Omdat ons bedrijf te jong was kregen we geen overheidssteun. In juni 2020 hebben we de webshop opgezet, Pieces of Joy, en dat is enkel en alleen taart. Die taartjes verkochten we ook altijd in de lunchrooms, maar omdat we dicht waren, dachten we: wat nu? We moesten in oplossingen denken, want je moet nu eenmaal ergens je boterham mee verdienen. Eerst leverden we alleen aan horecazaken, maar die betaalden de rekeningen niet meer. Ook dat was een pittige tijd. Ik moest overal achteraan om mijn geld te krijgen.”

En is die webshop nu een succes?

„We mogen niet klagen, maar we hebben veel achterstanden opgelopen. Dus we moeten nu de financiële verliezen van twee vestigingen compenseren met één bedrijf. Dat is pittig. De hele coronaperiode heeft er flink ingehakt, maar we proberen van het positieve uit te gaan en hard door te werken.”

Wat ging er door je heen toen je premier Rutte hoorde aankondigen op televisie dat alles dicht moest?

„We gingen op Valentijnsdag 2020 open in Amersfoort. Al je aandacht gaat natuurlijk naar de tweede zaak. We maakten grapjes onderling, bijvoorbeeld dat ik ging hoesten en tegen m’n collega’s zei: hahaha, ik heb corona. Ik volg het nieuws niet heel intensief. Dus toen op een gegeven moment kwam het bericht kwam dat we dicht moesten, snapte ik het in eerste instantie niet. Maar de eerste maand in Amersfoort liep zó goed, dat we helemaal op waren. Eigenlijk vonden we ’t niet zo’n slecht vooruitzicht: drie weken om even op te laden. Voor het eerst in vier jaar hadden we een paar weken vakantie. Dat klinkt nu heel gek.”

Maar algauw bleek dat het ging om ietsje meer dan drie weken…

„Het werd meer en meer. We hadden net een lening afgesloten bij de bank, en het afbetalen daarvan liep gewoon door. We hadden net personeel aangenomen. Al het spaargeld dat ik drie jaar lang had opgebouwd, dat vloog er zó weer uit. Al snel was de bodem van mijn spaarpotje in zicht. We hadden een financierder die ons liet bijlenen, elke keer zeiden we: het duurt nog één maandje. Op een gegeven moment mochten we open voor to go-bestellingen, mensen zeiden ’wat fijn dat je open bent, hè?’. Maar dat was helemaal niet fijn. Het kostte meer geld dan het opbracht. Het was gewoon … heel onaangenaam.”

(Tekst gaat door onder de foto)

De webshop van Joy toont een keur aan taarten.

De webshop van Joy toont een keur aan taarten.© Pieces of Joy

Heb je wakker gelegen van de geldzorgen?

„Op een gegeven moment hebben we besloten om de zaken in Alphen en Amersfoort te verkopen. Alhoewel, ’verkocht’ klinkt heel mooi, maar beide zaken hebben we met flinke verliezen van de hand gedaan. Wie koopt er nou een horecazaak in coronatijd? We deden dat puur omdat we financieel echt niet meer verder konden. Het was niet meer rendabel. Al openden we morgen onze deuren, dan hadden we ons niet meer uit de schulden kunnen werken.”

En ben je nu uit het financiële moeras?

„De echte klap komt nu pas. Alles moet weer betaald worden: de openstaande achterstanden bij de Belastingdienst, de leningen bij de bank en kredietverstrekkers. Ik denk dat de meeste bedrijven nu gaan omvallen. Ik ben soms bang voor die klap, en ik maak mij er wel eens druk om. Maar ik probeer het beste ervan te maken. Failliet gaan is de áller-, állerlaatste optie. Dat is voorlopig niet aan de orde. Ik denk dat ik er wel ga uitkomen met de schuldeisers. Maar het duurt een paar jaar voordat ik alles afbetaald heb. Dat geld had ik liever aan mijzelf besteed. Vijf jaar lang heb ik mij helemaal de gekte gewerkt, en nu zit je met rode in plaats van groene cijfers. Ik had mijn spaargeld liever gebruikt om met een campertje te gaan reizen. Dat zit er voorlopig niet in. Ik heb getwijfeld of ik dit interview wel wilde doen, omdat ik niet wil dat het een negatief verhaal wordt. Maar we hebben altijd wel manieren bedacht om toch een beetje geld te verdienen en het beste ervan te maken.”

Had het ook financiële gevolgen voor jouzelf, als privépersoon?

„Gelukkig kreeg ik persoonlijk steun van de gemeente Alphen aan den Rijn. Dat was heel fijn en ook hoognodig: op een gegeven moment kon ik de huur niet meer betalen. Mijn personeel ging voor. Een vetpot was dat niet: met z’n tweeën ontvingen we 1.300 euro per maand, terwijl we geen verder inkomen hadden. Daar moest je het mee doen. Ik lig nu ook nog wel wakker over de vraag over hoe ik al die schulden ga terugbetalen. De eisers zeggen: wij kunnen ook niet te lang wachten tot je moet gaan terugbetalen, maar ik héb het geld simpelweg niet.”

Je had nét personeel aangenomen voor de nieuwe vestiging. Heb je ze moeten ontslaan?

„Gelukkig hadden we veel personeel met een nulurencontract. Die zet je dan niet meer in. Da’s heel pijnlijk, want je krijgt elke dag appjes: wanneer mag ik weer komen werken? Je zet alleen het personeel in met uren. Da’s heel vervelend, maar je kúnt niet anders. Niet iedereen begreep dat. We hadden écht hele leuke teams in Alphen en Amersfoort, het is heel pijnlijk om te zeggen: ik ga iemand anders inzetten, want die heeft uren, die moet ik betalen. Op een gegeven moment ben ik niet meer op m’n telefoon gaan kijken, om die appjes maar niet te hoeven lezen. Ik had een bedrijfsleider in dienst die ik gewoon ben blijven doorbetalen, maar na de lockdown nam zij ontslag. Dat was heel zuur.”

Had je al langer het idee voor een webshop?

„Al langer kwamen er mensen in de winkel om te vragen of ze de taartjes ook konden bestellen. Maar daar konden we niet aan beginnen. Toen we toch dicht waren, zijn we het maar gaan doen. Het was een oplossing die uit nood geboren werd.”

(Tekst gaat door onder de foto)

De taart die Joy verkoopt.

De taart die Joy verkoopt.© Archieffoto Hielco Kuipers

Heb je nog andere manieren verzonnen om brood op de plank te krijgen?

„Ik heb een e-book gemaakt met recepten. Dat liep best wel goed want onze recepten zijn best populair in Alphen. We hebben nog ongeveer 250 ebooks verkocht.”

Heb je een bijzondere les getrokken uit deze twee coronajaren?

„Ik dacht altijd vooral aan anderen. Ik heb het salaris nog nooit niét betaald, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Het ging zelfs zover dat ik van mijn moeder geld heb geleend om de salarissen te betalen. Soms denk ik wel: ik had wat meer aan mijzelf moeten denken. En, ik ben nu 28, maar ik heb nog nooit zoveel geleerd in zo’n korte tijd. Over mijzelf, over mensen om mij heen, en op zakelijk gebied.”

De coronacrisis trok dus ook een zware wissel op jou persoonlijk, en jouw mentale gezondheid?

„Natuurlijk. De stress van ’hoe betaal ik de rekeningen’ is op een gegeven het enige dat nog belangrijk is. Je hebt geen aandacht meer voor jezelf. En dat geeft stress. Heel slecht, want je zorgt dan niet meer voor jezelf en bent alleen maar bezig met overleven.”

Zie je jezelf als winnaar of verliezer na de coronacrisis?

„Uiteindelijk voel ik mij een winnaar. Hoe afschuwelijk het ook was, je trekt wel lessen hieruit. Ik heb heel veel geleerd door met de billen bloot te gaan. Ook al is de bom nu gebarsten, toch zie je ook dat er mooie dingen ontstaan. Ik heb er heel veel van geleerd. Ik weet dat we er goed uit gaan komen. Ik zou bijna business coach willen worden… Je hebt zoveel ellende meegemaakt, dat je nu weet hoe het moet. Maar ik zou nóóit meer de horeca ingaan. Ik heb er zo’n afkeer tegen ontwikkeld.”

Maar het ondernemen ben je niet zat? Je wil niet ergens in loondienst? Dat geeft wel een stuk meer zekerheid…

„Oprecht heb ik wel naar vaste banen gekeken, ik ben zelfs voor twee banen aangenomen, maar die zei ik weer af: ik kon het niet over mijn hart verkrijgen, ik wilde het diep van binnen helemaal niet. Ik wilde lekker mijn eigen ding doen, en dat ga ik blijven doen. Zo ga ik de shit wel oplossen. Ik zie mezelf écht niet meer op kantoor zitten…”

In de serie De winnaars en verliezers van de coronacrisis maakt Alphen CC de balans op: hoe kijken ondernemers terug op de crisis, en wat hebben ze ervan geleerd? Heeft u tips of wil u reageren? Stuur een e-mail aan r.de.quay@mediahuis.nl.

Deze serie is mede mogelijk gemaakt door een bijdrage van de Kwaliteitsimpuls Zuid-Hollandse Journalistiek.