Vandaag op deze dag in 1988. Kopbal Gullit, goal Van Basten: Oranje is Europees kampioen en toch gaat Jaap de boot in

Marco van Basten met de Europese beker voor landenteams na een 2-0 overwinning op de USSR.

Marco van Basten met de Europese beker voor landenteams na een 2-0 overwinning op de USSR.© ANP

Jaap Heemskerk
Warmond/Berkhout

In de wekelijkse serie ’Tikkie Terug’ richten we de blik op een historische sportgebeurtenis die zijn verjaardag viert. Vandaag: de EK-finale van het Nederlands elftal op 25 juni 1988. Oranje wint en is Europees kampioen. Desondanks gaat verslaggever Jaap Heemskerk na de finale de boot in.

Iedereen heeft tegenwoordig wel een oranje shirt. In de aanloop naar eindtoernooien is er ook makkelijk aan te komen. Dat was ooit wel anders. Na de eindtoernooien van 1982 (WK), 1984 (EK) en 1986 (WK) zonder Oranje was het bezit van een oranje shirt in 1988 nog geen vanzelfsprekendheid, maar ik had een pracht-exemplaar.

Deadline

„Opschieten”, zegt mijn broertje van negen. Hij spoort me aan terwijl ik het zweet van mijn voorhoofd veeg. Het hooi zit bijna op de vrachtwagen en de tijd dringt als nooit tevoren. „Niet uitrusten nu, dat doe je maar in de auto.” Mijn vijf jaar jongere broer heeft gelijk. Dit is de belangrijkste deadline van ons leven.

Doemdenker

We zitten midden in een verhuizing van Warmond naar Berkhout. Het hooi moet in Berkhout, tachtig kilometer van huis, worden gelost. Als we doorwerken, zijn we misschien op tijd terug in Warmond voor de aftrap. Mijn moeder, doemdenker van geboorte, vindt het minder belangrijk. „Half vier halen we nooit en ze gaan toch de boot in”, zegt ze.

(Tekst gaat verder na de foto)

Commentaar

Het harde werken wordt beloond. Vlak voor de aftrap zijn we weer thuis. Om de koeien te melken moet mijn vader een half uur varen en ook nog door een sluis. Dat is de reden van de bedrijfsverplaatsing. Normaliter vertrekt hij ’s middags om vier uur, maar omdat ook hij niets van de finale wil missen, gaat hij nu pas anderhalf uur later melken.

Het is een finale om nooit te vergeten. De geweldige kopbal van Ruud Gullit en het weergaloze doelpunt van Marco van Basten staan voor altijd op mijn netvlies. Het commentaar van Theo Reitsma bij de 2-0 kan ik nog altijd woordelijk meezeggen: „Van Basten. Goed. Oh, wat een goal! Wat een goal! Wat een schitterend doelpunt zeg. Ja, niet te geloven zoals ie die bal uit de lucht oppakt in die hoek daar. Niet te geloven... Wat een weergaloos doelpunt! Tjongejonge, wat een doelpunt zeg. Onvoorstelbaar ingeknald.”

(Tekst gaat verder na de foto)

Onverbiddelijk

Als Hans van Breukelen bij 2-0 de strafschop van Igor Belanov stopt is mijn vader extra blij. Op een verlenging zit hij met het oog op het koeien melken natuurlijk niet te wachten, en bij 2-1 was het toch nog spannend geworden.

Na de 2-0 overwinning op de Sovjet-Unie komt Miranda van de overkant aansnellen. „Mag ik je oranje shirt lenen, of ga je mee het dorp in?”

Ik wil heel graag met haar mee, maar mijn vader is onverbiddelijk. Hij kan mijn hulp bij het melken goed gebruiken. Ik stribbel nog tegen, maar hij zegt op dwingende toon: „Opschieten, de boot in.”

Net binnen