Marianne Elisabeth Veltkamp-Capel: ’Wat een tof wijf’ | In Memoriam

Broer Roolvink
Leiden

Marianne Veltkamp was een bijzondere vrouw. Soms eigenwijs, altijd eigenzinnig, maar volstrekt zichzelf en zij ging haar eigen gang. In restaurants of op een terras dronk ze graag uit een simpel Duralex-glas, want gewoon was gek genoeg.

Geboren: Rotterdam 26 december 1937

Overleden: Leiden, 26 juli 2022

Als taalpurist was ze gespeeld boos als een serveerster nasi goreng bracht wanneer ze nasi besteld had, want nasi is gewoon witte rijst. Ook toen het eigenlijk onverantwoord was, bleef ze elke avond toch twee trappen nemen naar haar slaapkamer. „En tegelijk was Marianne een enthousiast mens, die altijd in was voor een gezellig praatje”, zeiden haar buren in de Pieterskerkstraat.

Marianne Capel was de middelste van de drie kinderen van een docent natuurkunde en zijn vrouw, die ook fysicus was. Hun kinderen konden ook alle drie goed leren. Capel studeerde klassieke talen en later Nederlands in Leiden.

Vanaf haar studententijd heeft zij altijd contact gehouden met haar jaargenoten van de VVSL, de toenmalige studentenvereniging voor vrouwen, waar haar ’boerenglaasje’ een begrip was. In het studentenleven leerde ze Jan Veltkamp kennen, de latere hematoloog-internist Prof. J. Veltkamp, die helaas al op zijn achtenveertigste stierf. Samen kregen ze twee kinderen en vier kleinkinderen.

Ze was geen gewone, maar wel een betrokken oma. Ze hielden als gezin bijzondere vakanties, zoals kamperen in de Sovjet-Unie. Alles, zoals de papieren rompslomp die daarbij kwam kijken, regelde Capel zelf. Toen de kinderen groot waren, werkte zij tot aan haar pensionering bij het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT) - het grootste historische woordenboek ter wereld. Verder was zij als vrijwilliger verbonden aan het Archief Leiden.

Maar wie de naam Marianne Veltkamp hoort, denkt misschien toch vooral aan de Pieterskerk. Want vanaf 1990 was zij daar als vrijwilliger gastvrouw, gaf rondleidingen, verzorgde de administratie van de souvenirverkoop en redigeerde Magazine De Pieter. Dan had ze verder ook nog haar tuin, haar talloze boeken, het Oegstgeester Kamerkoor, ze bespeelde verschillende muziekinstrumenten en zong op de Scratch Muziekdagen Leiden vaak mee in de Messiah of de Matthäus Passion.

Ook behoorlijk op leeftijd kwam ze vast vaak tijd te kort, want Intussen sleepten haar kinderen haar tot haar plezier overal mee naar toe. Niet alleen op vakantie, maar ook bijvoorbeeld naar het North Sea Jazz Festival. „Onze vrienden kenden onze moeder allemaal”, zeiden de kinderen met trots.

Haar plotselinge overlijden echter kwam toch voor velen als een schok. Zij viel in haar huis van een van die trappen. De sfeervolle intieme informele afscheidsbijeenkomst was natuurlijk in het koor van de Pieterskerk. De mensen mochten één Gerbera meenemen. Die had ze altijd zo mooi gevonden.

De buurman uit de Pieterskerkstraat zei: „Helder van kleur, scherp van profiel, geen poespas, zoals Marianne zelf.” Wat een prachtige vrouw. Of - zoals de vrienden van haar kinderen het zeiden - „Wat een tof wijf.” Nu dan, deze lieve actieveling heeft dit monumentje zeker verdiend.

In deze wekelijkse rubriek beschrijft Broer Roolvink het leven van onlangs overleden bekende en minder bekende mensen uit deze regio. Hebt u een tip of wilt u reageren? Mail dan naar b.roolvink@gmail.com.

Net binnen